نخستین هفته‌نامه تخصصی حمل و نقل

HAMLONAGHL WEEKLY

TWEEKLY.IR

امروز: ۱۳۹۸ دوشنبه ۲۷ خرداد | Monday 17 Jun 2019 | اِلأِثنين ١٣ شوال ١٤٤٠
پربیننده‌ترین:
تبلیغات
پروازنما تین نیوز
کیوسک
شماره: 127 | ۱۳۹۶ دوشنبه ۶ شهريور
کد خبر: ۱۴۳۵۳

جنگ اول به از صلح آخر

سرمقاله-سلیمان محمدی. سردبیر|

 

بالاخره دریافت رأی اعتماد وزرای دولت با تمام حواشی نه چندان کم آن به پایان رسید. طبیعی است بعد از تمام شدن این پروسه، چالش های مختص آن هم به پایان برسد. تقریبا غیر از چند وزارتخانه مشخص، در باقی موارد روزهای پیش از جلسه رای گیری تب و تاب زیادی وجود داشت.
عده‌ای برای اغلب وزیران تلاش می کردند تا به وزارت برسند و عده‌ای هم بلعکس. در این بین اما شرایط وزارت راه و شهرسازی کمی متفاوت بود. تقریبا می‌توان گفت گروه خاصی به صورت سیستماتیک در مخالفت با عباس آخوندی فعالیت نکرد و تنها در یک نمونه گروهی تلگرامی از رانندگان تشکیل شد که با وزارت آخوندی اعلام مخالفت کرد که آن هم در کمتر از یک روز و با برگزاری جلساتی بین نمایندگان مخالفان و وزیر و معاونانش، اعلام کردند که آخوندی خواسته‌های این صنف را پذیرفته و این کمپین هم عملا کان‌لم‌یکن شد.

 

اما با این حال و در شرایطی که هیچ گروهی در مخالفت با آخوندی تلاش و فعالیت نمی‌کرد، یکی از وزرایی که بیشترین شایعات درباره عدم جلب اعتماد مجلس از سوی آنها مطرح می‌شد، عباس آخوندی بود. این مسأله تا آنجا پیش رفت که حتی در زمان کوتاه شمارش آرا در مجلس، باز هم شایعه‌ای آمد که آخوندی و بیطرف نتوانستند اعتماد نمایندگان را جلب کنند. به هر روی دقایقی بعد؛ رأی اعتماد مجلس به آخوندی اعلام شد و حتی در روز بعد از اعلام آرا مشخص شد ۱۰ رأی موافق وزیر راه و شهرسازی خط خورده است و به این ترتیب آخوندی با ۱۹۸ رأی با اقتدار بیشتر در وزارتخانه ماند.نکته قابل توجه در این پروسه تفاوت جدی بحث‌های درون صنفی فعالان حوزه حمل‌ونقل و برون‌داد عمومی آن بود.

 

درست در بحبوحه اعلام عمومی حمایت‌ تشکل‌های مختلف از عباس آخوندی، اعضای همان تشکل در محافل و شبکه‌های مجازی خصوصی خود انتقاداتی از وزیر راه و شهرسازی مطرح می‌کردند که یک فصل مشترک تقریبا در همه آنها وجود داشت. همین مباحث و زمزمه‌ها باعث می‌شد هر ازچندگاهی شایعه‌ای دربیاید و این تشکل‌ها هم گریزی به آن بزنند. البته بالا بودن جامعه فعال در حوزه راه و شهرسازی که پنج تا هشت میلیون نفر را در برمی‌گیرد، در انتشار فوری شایعه‌ها بی‌تأثیر نبود.با این همه، تشکل‌ها در کنار حمایت؛ در این باره هم بحث می‌کردند، آنها می‌خواستند آخوندی بماند، اما با تأثیرگذاری آنها؛ می‌خواستند آخوندی بماند اما به راحتی و بدون دردسر نه، تا شاید نقش و حمایت آنها به چشم بیاید. در واقع انتقاداتی هم که مطرح می‌شد بیشتر ناظر بر این بود که در سال‌های گذشته، این تشکل‌ها دیده نشده‌اند.

 

به این ترتیب می‌توان گفت آخوندی حتی در میان ناراضی‌ترین تشکل‌ها هم مخالف نداشت؛ منتقد داشت. حرف بیشتر این تشکل‌ها این بود که آخوندی باید بماند و ماندنش به نفع این بخش است اما با لحاظ کردن پیشنهادات آنها. عمده‌ترین مطالبه هم توجه به تشکل‌ها و قدرت صنفی آنها بود. در شماره گذشته هفته‌نامه حمل‌ونقل تقریبا نظر نمایندگان همه تشکل‌های فعال در حوزه حمل‌ونقل درباره انتظارات از وزیر جدید راه وشهرسازی منتشر شد. همان‌طور که گفته شد گلایه توجه نکردن کافی در بخش‌های مختلف وزارت راه به تشکل‌ها، فصل مشترک همه آنها بود. اما در کنار این موارد یک خواسته دیگر هم پررنگ بود. نمایندگان بسیاری از تشکل‌های صنفی اعتقاد دارند دلیل رابطه سرد عباس آخوندی با آنها، برخی از مدیران حوزه حمل‌ونقل هستند.

 

این موضوع پس از کسب رای اعتماد از سوی وزیر راه و شهرسازی در چند اطلاعیه و خبر رسمی هم از سوی تشکل‌ها اعلام شد. آنها به فرد خاصی اشاره نمی‌کنند و تنها می‌گویند از وزیر راه و شهرسازی می‌خواهند در انتصاب‌های حوزه حمل‌و‌نقل تجدیدنظر کند. البته در برخی از بخش‌های این وزارتخانه علاوه بر تشکل‌های صنفی، نیروهای داخلی هم با جمع‌آوری امضاهایی از کارکنان، از وزیر جدید می‌خواهند که برخی مدیران تغییر کنند. در برخی از این مطالبات هم بیش از اینکه عملکرد مدیران مورد نقد واقع شود، ضعف ارتباط آنها با صنف و به تبع آن اتخاذ تصمیماتی است که ازسوی بدنه با بی‌اقبالی مواجه می‌شوند.

 

اکنون و از ابتدای شروع به کار دولت به نظر می‌رسد که تشکل‌ها بنای آن ندارند که مانند ۴ سال گذشته با بی‌توجهی برخی مدیران این حوزه منفعلانه برخورد کنند. ورای اینکه باز شدن فضای سیاسی و اجتماعی کل کشور در سال‌های اخیر باعث شده تشکل‌های صنفی در همه بخش‌ها به صورت کلی از جایگاه بهتری برخوردار شوند؛ عبور از «شرایط حساس کنونی» به دلیل مباحث سیاست خارجی، برجام، حمله مخالفان داخلی به دولت، استیضاح وزیر و در نهایت تلاش برای ابقای دولت، باعث شده تشکل‌ها دیگر معذوریتی برای پیگیری جدی مطالبات‌شان با صدای بلند نداشته باشند.

 


لذا به نظر می‌رسد منطقی‌ترین و کم‌هزینه‌ترین راه برای وزیر راه و شهرسازی این است که از ابتدای این دوره از وزارتش با مشارکت دادن تشکل‌های تاثیرگذار در تصمیم‌گیری‌های مبنایی مانند انتصاب‌ها، نه تنها باعث همراهی بدنه تخصصی با دولت شود؛ بلکه خود و وزارتخانه‌اش را برای چهار سال آینده بیمه کرده و به جای صرف زمان و انرژی زیادی برای تقابل با بخش خصوصی، با استفاده از قدرت صنفی و تخصصی این بخش از هم‌افزایی ایجاد شده بهترین بهره را ببرد.

 

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد
عنوان صفحه‌ها
نظرسنجی