نخستین هفته‌نامه تخصصی حمل و نقل

HAMLONAGHL WEEKLY

TWEEKLY.IR

امروز: ۱۳۹۸ يکشنبه ۲۴ آذر | Sunday 15 Dec 2019 | اِلأَحَّد ١٧ ربيع الثاني ١٤٤١
پربیننده‌ترین:
تبلیغات
پروازنما تین نیوز
کیوسک
شماره: 233 | ۱۳۹۸ دوشنبه ۱۱ آذر
کد خبر: ۲۱۶۶۶

جایگزین چیست؟

‌در یک نظام اقتصادی، هر خدمت یا کالایی، بهایی دارد. عکس آن نیز صادق است؛ یعنی به‌ازای هر بهایی، خدمت یا کالایی ارائه می‌شود. به عبارتی هر کار و کالایی ارزشی دارد. زبان را ساده‌تر کنم و امروزی! بنزین سه برابر شده است. از دو هفته پیش تا اطلاع بعدی. حدودا دوهفته‌ای است که مردم ایران به ازای یک لیتر بنزین به‌جای هزار تومان، سه هزار تومان پرداخت می‌کنند. در این نظام اقتصادی مردم حق این را دارند که سؤال کنند در قبال مابه‌التفات نرخ آن روز و این روزِ بنزین، چه خدمتی جایگزین خواهد شد؟ و دولت می‌تواند پاسخ دهد که اکنون، ارزش واقعی بنزین را پرداخت می‌کنید، تفاوت نرخ واقعی و حمایتی را سال‌هاست دولت می‌پردازد، تحت‌عنوانِ «یارانه سوخت». مردم می‌توانند پرسش دیگری داشته باشند. اکنون این مبلغ یارانه کجا صرف می‌شود؟ دولت می‌تواند در پاسخ بگوید به سیستم بانکی بدهکار بودیم صرف بازپرداخت بدهی خواهد شد. مردم مجددا سؤال خواهند کرد که پس این بسته‌های حمایتی و پرداخت نقدی به مردم و... که مرتبا از سوی مسئولان وزارت رفاه طرح و مکررا مصاحبه می‌شود، به چه معناست؟  چنانچه بناست از جایی بگیرید با چرخاندن دور سر دوباره به همان‌جا پرداخت کنید، چرا این‌همه زحمت و رنج؟ خب بنزین در همان نرخ می‌ماند. نه خانی آمده و نه خانی رفته. اینجاست که این طرح با نوعی پارادوکس مواجه می‌شود. در کلامی ساده دولت به بدترین شکل ممکن عمل کرد. هم در اجرا و هم توجیه طرح. از اجرا باید عبور کرد که هرچه بود تمام شد و هزینه‌هایی که می‌شد پرداخت نشود شد! لیکن درماندگی در این توجیحات معوج! پابرجاست؛ یعنی نمی‌شد در طرحی جامع، صریح و دقیق، اعلام شود مابه‌التفاوت نرخ بنزین دقیقا کجا و به چه میزان تخصیص خواهد یافت؟ یا مثلا در یک نشست مطبوعاتی، تمامی ارکان اقتصادی دولت، این طرح را بشکافند، توضیح دهند و دلیل و دلایل اجرای آن را به بحث بگذارند- البته پیش از عملیاتی‌شدن-. هنگامی‌که مردم می‌بیند به‌یک‌باره بنزین سه برابر شد، شمار مسافران تمامی وسایل حمل‌ونقل عمومی از ۱۵ تا ۲۰ درصد افزایش پیدا کرده، یعنی به جای روان‌شدن و بهبودی، این ناوگان، بدتر از قبل شده است. کرایه تاکسی‌های تلفنی و ون‌های خطی تا حدود ۸۰ در‌صد افزایش یافته است و همه مسئولان جز مصاحبه‌های بی‌اساس و بی‌پشتوانه هیچ کاری نمی‌کنند، طبیعی است احساس کنند، مغبونند و نگران معیشت و تأمین هزینه زندگی خود شوند. این را اضافه کنید به آلودگی هوا که بحمدالله گستره آن همچون نرخ بنزین، کشوری شده است. اکنون در شبکه‌های اجتماعی گفته‌های دولتی‌ها را به تمسخر می‌گیرند؛ که پر بی‌راه هم نیست. حتی برخی گفته‌اند قیمت بنزین را به حالت اول برگردانید در مقابل هر ایرانی ماهی ۵۵۰ هزار ریال به دولت پرداخت می‌کند؟! این طرح زوایای گوناگونی دارد، قرار نیست که در اجرای آن فقط نیروهای انتظامی آماده‌باش باشند و شهرداری در بی‌خبری، مترو در حیرت، فعالان اقتصادی در تعلیق! آخر چگونه یک کارخانه‌دار می‌تواند با افزایش نرخ سوخت حمل‌ونقل، بدون آمادگی قبلی، خود را به‌سرعت به‌روز کند؟ اصلا در این طرح-اگر طرحی باشد- فکری به حال این افراد شده است؟ یا در این طرح چه بدیلی برای افزایش مسافران مترو و اتوبوس‌های شهری شده است؟ چگونه می‌توان افزایش مسافران را در همین واگن‌های موجود که به‌سختی جوابگوی همین تعداد است جا داد؟ شهرداری با این نو واردان خود چه کند؟ کهنه میهمانان را که به‌دشواری پذیرا بود با این خیل مشتاقان به‌ضرورت، چه بر سرش بریزد؟ این طرح عاجلا باید با کارشناسی‌ترین تصمیمات جمع شود تا... گرچه دیر است ولی باز فرصت هست.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد
عنوان صفحه‌ها
نظرسنجی